Bora Stanković

Vreme rođenja je drugi biografski podatak koji se takođe bitno odrazio na Stankovićevo književno delo. Uzme li se kao tačna bilo koja od pominjanih godina njegovog rođenja (1875, 1876, 1877…), njome se može označiti jedan od najpresudnijih događaja u novijoj istoriji Vranja – oslobođenje od Turaka i pripajanje Srbiji. Prijatelji i biografi Borisava Stankovića jednodušni su u oceni da je on, kao i njegove književne ličnosti, bio povučen u sebe, škrt na rečima i osmesima. Sve što ga se doticalo poimao je čulno. Ispoljavao se isto tako – strastveno, grčevito, nagonski i silno.

I njegova umetnost pre svega je izraz srca, osetljivog samo na ropac i na “slatku tugu”. Ostala je do kraja nemušta za zvonke radosti. To isto važi i za Stankovićeve junake. Smoždeni unutrašnjom napetošću, lako gube prisustvo duha bez koga nema ni njegove igre. U tom pogledu je karakteristično pomanjkanje ne samo onih stilskih rešenja koja se najčešće koriste u stvaranju humora, već i odsustvo humorističkih raspoloženja. Čak i da razvođe vekova ne polovi njegov život (1875-1927), čak i da datumi objavljivanja njegovih najznačajnijih dela ne padaju u samo raskršće vekova (Iz starog javanđelja – 1899. Božiji ljudi – 1902, Koštana – 1902, Stari dani – 1902, Pokojnikova žena – 1907, Nečista krv – 1910), ostala bi na snazi nedoumica u pogledu određivanja književno – istorijskog mesta piscu Nečiste krvi, Koštane, Pokojnikove žene, Gazda-Mladena… Zadržalo bi se ovo dvoumljenje zato što u samom književnom delu Borisava Stankovića prepliću obeležja takozvane srpske realističke proze druge polovine prošlog veka i izraziti znaci novog, posve modernog pripovednog izraza.

Hvala sajtu: www.borastankovic.edu.rs